تو

یک روز با پریشانی موهات

سکندری رفته ای

این جاده را.

طعم یک روز گذشتنم

که می دهد

تا بچرخانم دستهایم در آسمان یک روز موهایت

یورتمه روم

با همه آرزوهای

مانده تا حالا

در گلوی کودکانه ای

با حنجره ی چند سال بعد

این راه

که از کشاله اش می آیی

کهکشان راهی ست

یک روز بدون تو

در آسمان رویت

که برگردانی

                                                                 (دلتا)

این شعر

تا رنگ و بوی حنا

 بگیرد

به باد صخره ها و

گلهای لابه لای چیده در بغل

بیاندازی به آسمان

دیوانه وار

سر سپار

نزول گلها

میان صخره ها

قد بکشی

حنا گونه

اینگونه

روی گونه ات.

                                                                    (رضوان) دلتا

به این دیوار

که پنجره ی روزی بود

و نگاهی

آنقدر سویش برده بود

که بچرخد

به سمت زخمی

روی -

این که شانه نیست

اگر خالی شود

توی

پوتین های مانده

بی تا زانو.

گذارت که بیافتد

زخمهای روی شانه اش

چه خونی به پا کرده است

دستی که جای پایش افتاده

تا....

عجب لحنی ست

برای خدا حافظی

بوی    زیر     گلوی     فرزند

                                                                                                (دلتا)

شکل دهانت

یعنی که بگوئی

نه.

نه شکل دوم

 زاویه چرخیده به سوی تو

افتاده در شرایط موزون اتفاق.

گاهی برای خودم

شکسته می شوم،

سر میروم از بالای خودم

سر میکشم از دیوار

که بالا بیاید این اتفاق.

خدای تو

شکل غروبی به هم ریخته است

روی شانه ات.

پروردگار من

حالت دهنده ی گیسوانیست

افتاده

به این صورت.

                                                                                                  (دلتا)

پنجره ایست رو به دریا

در هوای همین پنجره

که تو کنارم بنشینی

چند پرنده

در مدار بودن - یا نبودن

مسئله اینجاست !

که آسمان اگر شوی

چند پرواز

برای آمدنت کم می آوری ؟

                                                                                                 رضوان ( دلتا )